Impotencja, innymi słowy, niemoc płciowa, ED, to dysfunkcja seksualna występująca u mężczyzn. Objawia się brakiem erekcji lub ejakulacji pomimo podniecenia i satysfakcjonującej gry wstępnej. Występuje najczęściej u mężczyzn powyżej 50 roku życia, ale zdarza się też wcześniej. Impotencję można podzielić na pierwotną i wtórną (występującą po okresie prawidłowego funkcjonowania seksualnego). Wyróżnia się kilka przyczyn występowania impotencji:
* podłoże psychiczne – psychogenna impotencja może wynikać z zahamowania reaktywności seksualnej spowodowanego zgeneralizowanym lękiem przed seksualnością, kompleksami (np. kompleks małego członka), lękiem – przed zapłodnieniem partnerki i niechcianą ciążą, poczuciem winy lub grzechu, zaburzeń rozwoju psychoseksualnego, stresem w pracy itp. Zazwyczaj w szczególnych okolicznościach (marzenia senne, masturbacja, seks z inną partnerką) reakcje genitalne przebiegają prawidłowo,
* podłoże fizyczne – impotencja somatogenna (zwana też organiczną) występuje gdy chory zazwyczaj nie jest w stanie osiągnąć erekcji z powodu wieku bądź choroby, lub są stwierdzone organiczne zmiany chorobowej.

Kobiecy kondom, nazywany również kobiecą prezerwatywą, żeńską prezerwatywą, to mechaniczne urządzenie zakładane przed stosunkiem płciowym przez kobietę lub, w przypadku kontaktów homoseksualnych, przez partnera pasywnego. Kobiecy kondom zmniejsza ryzyko zajścia w ciążę oraz zarażenia się chorobami przenoszonymi drogą płciową (m.in. rzeżączką, kiłą i AIDS). Został wynaleziony w 1991 roku przez przez duńskiego lekarza Lasse Hessela i rozpowszechniony pod nazwą femidom. Wyrażone wskaźnikiem Pearla prawdopodobieństwo zajścia w ciążę w ciągu roku wynosi 5-21%, w porównaniu do 85% przy braku antykoncepcji i 2-15% przy stosowaniu męskich prezerwatyw.
Kobiecy kondom jest cienką, miękką i przezroczystą, luźno pasującą koszulką z elastycznymi pierścieniami na każdym z końców. Wewnętrzny pierścień, umieszczony po zamkniętej stronie prezerwatywy, jest używany do jej prawidłowego umiejscowienia w pochwie i utrzymania podczas stosunku. Zewnętrzny pierścień, znajdujący się przy otwartej stronie zabezpieczenia, pozostaje na zewnątrz pochwy i zakrywa część sromu. Nie należy stosować jednocześnie kobiecej i męskiej prezerwatywy.

Wskaźnik Pearla to wskaźnik opracowany przez Raymonda Pearla w 1932 roku określający skuteczność metod antykoncepcyjnych. Wskaźnik ten wyznacza się jako pomnożony przez 1200 (u niektórych badaczy 1300) stosunek liczby niezamierzonych poczęć do liczby badanych cykli, przy stosowaniu ustalonej metody antykoncepcji. Podaje więc liczbę zapłodnień w ciągu roku na 100 badanych kobiet (ok. 1200 cykli). Im niższy jest wskaźnik Pearla, tym metoda jest skuteczniejsza. Bez stosowania antykoncepcji wskaźnik Pearla wynosi 85. M.in. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) czy American Congress of Obstetricians and Gynecologists[2] odeszły od jego stosowania, na rzecz wyrażania skuteczności w procentach. Skuteczność danej metody zależy od różnych czynników, w tym dyscypliny partnerów i jakości stosowanych środków, dlatego też istnieją rozbieżności przy podawaniu wskaźnika Pearla. Podaje się skuteczność dla właściwego stosowania, jak i dla nieścisłego stosowania metody. Wartość wskaźnika jest wynikiem badań empirycznych i zależy od populacji, w której są one przeprowadzane. Jest to kolejną przyczyną tego, że ta sama metoda może w różnych badaniach uzyskać różne wartości wskaźnika.

W porównaniu do innych naczelnych, nawet tych o większych posturach jak np. goryle, prącie człowieka jest szczególnie duże. Ludzki penis jest dłuższy i grubszy pod względem wartości bezwzględnej oraz w stosunku do rozmiarów reszty ciała niż penisy innych naczelnych[1]. Natomiast wśród innych kręgowców rekord długości penisa w stosunku do rozmiarów ciała należy do kaczki sterniczki argentyńskiej, której penis osiąga średni rozmiar 22 cm[2]. Wśród ssaków największe penisy, przekraczające 2.5 m, mają płetwale błękitne. Wyniki różnią się nieco w zależności od metodologii badania, wydaje się jednak, że długość ludzkiego penisa wynosi około 12,9-15,0 cm z 95-procentowym poziomem ufności (w rozpiętości 10,7-19,1 cm). Typowy obwód wynosi w przybliżeniu 12,6 centymetra, o ile występuje pełna erekcja. Średnia wielkości penisa jest nieco większa od mediany wielkości; innymi słowy większość penisów jest poniżej statystycznej średniej rozmiaru.
90% urodzonych chłopców ma penisa o długości pomiędzy 2,4 a 5,5 cm, ze średnią wynoszącą 3,5 centymetra. W innym badaniu noworodki miały penisy o średniej długości 2,8 centymetra i średnim obwodzie 0,8 centymetra (badanie 336 chłopców).

Tlenek azotu powstaje w autonomicznych zakończeniach nerwowych przez deaminację argininy. Następnie łącząc się z receptorami cyklazy guanylowej pobudza ją do produkcji cyklicznego monofosforanu guanozyny, który obniża stężenie kationów wapnia. Powoduje to rozkurcz mięśniówki naczyń i ciał jamistych prącia oraz zwiększenie napływu do nich krwi. Jednocześnie w miarę wzrostu ciśnienia krwi w ciałach jamistych następuje stopniowe zaciskanie naczyń żylnych, co skutkuje zmniejszeniem odpływu krwi. Rezultatem tych zmian jest erekcja prącia. Do ustępowania wzwodu dochodzi przez działanie enzymu fosfodiesterazy typu 5, który zmniejsza stężenie cGMP rozkładając go. Leki które są selektywnymi kompetytywnymi inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil), a w konsekwencji wydłużają okres dużego stężenia cGMP, są stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji. Zaburzenia erekcji są jedną z najczęstszych dysfunkcji seksualnych u mężczyzn. Erekcja może być spowodowana mechanicznym pobudzaniem (np. podczas masturbacji) narządów płciowych lub poprzez czynniki psychogenne. Ten drugi czynnik – bodźce erogenne takie jak wyobraźnia, zapach, dźwięk, dotyk – jest główną przyczyną występowania erekcji u zwierząt.

Erekcja, inaczej mówiąc wzwód, to usztywnienie i powiększenie się narządu zbudowanego z tkanek jamistych w wyniku zwiększonego dopływu i zmniejszonego odpływu krwi z organu. Określeniem erekcja głównie nazywa się wzwód penisa u mężczyzn (rzadziej powiększenie się łechtaczki lub brodawek sutkowych u kobiet). Narządy płciowe są utrzymywane w stanie wiotkości dzięki tonicznej aktywności nerwów współczulnych ze splotu podbrzusznego dolnego. Aktywność nerwów współczulnych zawsze powoduje zwężanie tętnic (z wyjątkiem naczyń wieńcowych) – tak więc w tym wypadku dopływ krwi do prącia jest ograniczany. Po aktywacji ośrodka erekcji w rdzeniu kręgowym, który wysyła gałązki nerwów przywspółczulnych do narządów płciowych, następuje przewaga unerwienia przywspółczulnego (rozszerzającego naczynia) nad współczulnym. Powoduje to wydzielanie tlenku azotu przez komórki śródbłonka i przez zakończenia nerwowe w ciałach jamistych prącia. Tętnice rozszerzają się. Ciśnienie w ciałach jamistych zwiększa się i krew zaczyna w nich zalegać (w spoczynku jamki są puste, a krew przepływa przez anastomozy), ponieważ odpływ żylny jest zablokowany (żyły są uciśnięte przez powiększone tętnice).

Marka Durex to nazwa kilku różnych produktów obecnych na rynkach światowych. Najpopularniejszym zastosowaniem marki Durex są prezerwatywy produkowane przez brytyjską korporację SSL International. Nazwa, zarejestrowana w 1929 przez London Rubber Company, to kontaminacja angielskich słów „Durability, Reliability, and Excellence”. Durex kontroluje około 1/4 światowego rynku prezerwatyw, wytwarzając ich ok. 1 miliarda rocznie w 17 fabrykach na całym świecie[potrzebne źródło]. Obecnie linia produktów marki to 20 rodzajów prezerwatyw lateksowych i prezerwatywa Avanti, pierwszy męski kondom wytwarzany z poliuretanu, których cechą jest wyjątkowa cienkość oraz bezpieczeństwo dla alergików (nielateksowy materiał). Durex produkuje również linię lubrykantów i żeli do celów intymnych (m.in. rozgrzewające, do masażu wydłużające czas stosunku, smakowe). W czerwcu 2007 Durex zapowiedział stworzenie nowej linii produktów – prezerwatyw wspomagających erekcję i powiększających rozmiary penisa (prezerwatywy mają zawierać żel rozszerzający tętnice i tym samym zwiększający ukrwienie penisa).

Uwikłani w płeć (ang. Gender Trouble) to książka z 1990 roku autorstwa Judith Butler, mająca duży wpływ na akademicki ruch feministyczny oraz odgrywająca kluczową rolę w queer theory. W książce tej po raz pierwszy zaprezentowano koncepcję performatywności płci. Butler rozpoczyna książkę krytyką obecnego w teorii feministycznej założenia, że istnieje absolutna tożsamość kobieca, która potrzebuje reprezentacji w polityce i języku. Dla Butler kobiecość i męskość są kategoriami konstruowanymi przez klasę społeczną, pochodzenie etniczne i kulturowe, seksualność i inne uwarunkowania. Tożsamości te nie są zatem stałe i niezmienne – podlegają nieustannemu różnicowaniu. To, zdaniem Butler, sprawia, że należy unikać polityki przyjmującej założenie jednorodnej tożsamości na rzecz nowej formy feminizmu, uwzględniającej ogromne zróżnicowanie kobiet i mężczyzn. Jedną z głównych tez książki jest reinterpretacja podziału na płeć społeczną i biologiczną (ang. sex). Według tego podziału płeć biologiczna jest statyczną, konstytutywną cechą organizmu, natomiast gender ma charakter społeczno-kulturowy i dynamiczny.

Judith Butler to amerykańska filozofka feministyczna, profesor literatury porównawczej i retoryki University of California w amerykańskim Berkeley, zajmuje się teoriami władzy, seksualności, tożsamości i płci. Jej najbardziej znaną książką jest wydana w 1990 roku Gender Trouble: Feminism and The Subversion of Identity, która zapoczątkowała queer theory. Butler jako lesbijka, słynąca z przekonań feministycznych, zaprezentowała w niej krytykę wszelkich tożsamości płciowych i seksualnych, które uważa się za naturalne czy normalne. Punktem wyjścia dla Judith Butler jest krytyka feminizmu jako ruchu, który próbował ściśle samookreślać się przez wyznaczanie granic własnego głosu. Feministki, definiując się w sposób ograniczający (poprzez klasę, przynależność kulturową itd.) automatycznie wykluczały inne kobiety, które nie realizowały pewnego wprost lub pośrednio zakładanego wzorca (na przykład białe heteroseksualne kobiety wykluczały kobiety homoseksualne czarne itp.). Butler dopatrywała się w tym niepokojącego echa znanych w tradycyjnym społeczeństwie twardych podziałów na płeć (męską i żeńską), które wyznaczały hierarchię.

Performatywność płci to termin wprowadzony do socjologii przez filozofkę i teoretyczkę kultury Judith Butler w książce Uwikłani w płeć. Oznacza sposób konkurencji płci społeczno-kulturowej poprzez jej nieustanne powtarzanie i odgrywanie. Wypowiedzi performatywne oznaczają zdania, za pomocą których kreuje się rzeczywistość, np.: „Ogłaszam was mężem i żoną.”, „Ja ciebie chrzczę.”, „Koronuję cię na króla.”, „Mianuję cię generałem.”, „Otwieram posiedzenie.”. Człowiek staje się królem, mężem, żoną, generałem w momencie wypowiedzenia odpowiednich „słów-zaklęć”. Zdaniem Butler przypisanie płci kulturowej następuje w ten sam sposób, już w momencie, gdy pielęgniarka podczas porodu mówi „To dziewczynka.”, przypisując nowo narodzonej osobie całe instrumentarium społecznych oczekiwań, stereotypów i ról związanych z płcią. To zdanie nie opisuje stanu faktycznego, lecz stanowi rozpoczęcie konstrukcji tożsamości płciowej w ramach dyskursu normatywnego. Cały ten społeczny konstrukt, ustanawiający płeć kulturową jest następnie nieustannie wprowadzany do świadomości dziecka, które go internalizuje i powtarza, przez co płeć kulturowa wydaje się być tworem biologicznym, wynikającym z natury, a nie uwarunkowań społecznych i kulturowych.